Jazda rowerem w Toruniu to duży problem - pisze czytelnik Gazety Wyborczej Toruń

Jazda rowerem w Toruniu to duży problem pisze czytelnik "Gazety" Paweł Skarżyński

Rowerzysta, chcąc jeździć po Toruniu, prawo łamać po prostu musi. W mieście nie ma - poza Szosą Lubicką - sensownej infrastruktury dla jednośladów, stąd cykliści kombinują. Stwarzają tym zagrożenie dla wszystkich

Od wielu lat używam roweru do poruszania się po mieście, niegdyś po Szczecinie, a od czterech lat po Toruniu. Zdarzyło mi się też przez cały tydzień jeździć po Berlinie - mam więc również "zachodnie" doświadczenia. Problemy z jazdą rowerem można podzielić na dwie kategorie: infrastrukturalną i psychologiczno-socjologiczną.

Problemy infrastrukturalne w Toruniu widać gołym okiem i są katastrofalnie wielkie. Przy czym wynikają głównie z ignorancji urzędników, którzy nie zastanawiają się, jak daną trasę pokonać rowerem (rozważają zapewne jedynie, jak pozbyć się roweru z jezdni). Ewentualnie chcą zagwarantować minimum, aby zapewnić przetrwanie rowerzystom bojącym się jazdy po ulicy. Przykłady z ostatnich czasów? Proszę bardzo:

1. Przebieg drogi dla rowerów wzdłuż ul. Marii Skłodowskiej-Curie - jest to przebieg "łamany", niezapewniający ciągłości jazdy. Nie tylko nie da się z niego skorzystać do celów komunikacyjnych, ale wręcz nie jest to dozwolone - wszak nie ma po prawej stronie odpowiednich znaków.

2. Oznakowanie przy budowie mostu na pl. Daszyńskiego - rowerzysta chcący pojechać z Rubinkowa do Galerii Copernicus nie bardzo ma jak to zrobić - zabrano ciąg pieszo-rowerowy po prawej stronie, a znak zakazu jazdy rowerem jezdnią nadal stoi. Co ma zrobić rowerzysta? Oczywiście mówię o rowerzyście chcącym pojechać zgodnie z przepisami, czyli prawą stroną drogi.

3. Skrajnie niebezpieczny tymczasowy ciąg pieszo-rowerowy obok stacji Statoil przy Szosie Lubickiej - na czas remontu odgrodzono siatką od samochodów wąziutki pasek lekko ubitego żwiru i wszyscy lawirują.

4. Bardzo niebezpieczny przejazd wiaduktem na drodze z Lubicza do Torunia. [...]

5. Brak sensownej infrastruktury na ul. Polnej. Zrobiono remont, ale nie wybudowano drogi dla rowerów - obecnie jazda od ul. Ugory do Szosy Chełmińskiej jest bardzo niebezpieczna.

Przykłady wieloletnich zaniedbań:

1. Niekonsekwentne oznakowanie na Starówce - pod nakazami skrętów brakuje tabliczek "nie dotyczy rowerów", w efekcie czego przed skrzyżowaniem jest nakaz skrętu, a za skrzyżowaniem np. zakaz wjazdu niedotyczący rowerów. Ktoś o tym zapomniał?

2. Brak ciągłości [...] - np. na Szosie Lubickiej [...]. To wszystko spowalnia i sprawia, że wygodniej jest korzystać z jezdni dla samochodów.

3. Brak wjazdów/zjazdów. Skoro droga dla rowerów się gdzieś kończy, to ZAWSZE powinna się kończyć włączeniem do ruchu na jezdni. Zwykle kończy się nagle i przechodzi w chodnik. To jest niebezpieczne dla wszystkich, a co sprawniejsi rowerzyści łamią przepisy i ignorują takie buble, jadąc wraz z samochodami.

4. Brak wjazdu na most - trzeba kombinować, i to zdrowo, aby rowerem się tam dostać. Oczywiście łatwo to zrobić łamiąc przepisy, ale jak to zrobić legalnie? Ulicą, tyle że przy obecnej, trzypasmowej organizacji ruchu jest to dużo bardziej niebezpieczne niż kiedyś. A dostanie się na chodnik (choć jazda nim jest tam legalna), jest trudne z uwagi na krawężniki i auta na Ślimaku Getyńskim, bądź na niego skręcające.

5. Brak dróg dla rowerów po obu stronach jezdni, nawet po remontach ich się nie buduje. Przykłady to Szosa Lubicka, Szosa Chełmińska, ul. Grudziądzka. Co ma zrobić rowerzysta jadący akurat drugą stroną?

Projektanci infrastruktury oraz inwestor (miasto) zapominają, że droga dla rowerów powinna być po OBU stronach jezdni i powinna zapewniać ciągłość jazdy na skrzyżowaniach bez jakichś "łamańców". Zapominają, że im więcej rowerów będzie na drogach, tym mniejsze będą korki.

Problemy socjologiczne w Toruniu również niestety występują. Rowerzyści jako grupa boją się jazdy, nie umieją odnaleźć się na ulicach. Ponieważ w praktyce w Toruniu - poza Szosą Lubicką (a i to jedynie po jednej stronie!) - nie występuje sensowna infrastruktura rowerowa, nie potrafią znaleźć zgodnego z prawem sposobu na korzystanie ze swoich pojazdów i zaczynają kombinować. Stwarzają tym zagrożenie dla wszystkich. Dochodzi do takich sytuacji, że nikt chyba nie zna odpowiednich przepisów i ludzie zwalniają albo jadą "na czołówkę". Na jezdni kierowcy potrafią uchylić okno i w niewybrednych słowach wskazać (niezgodnie ze stanem faktycznym) miejsce właściwe ich zdaniem dla rowerzysty (np. chodnik).

Ponadto ilość bubli i niekonsekwencji w oznakowaniu jest tak monstrualnie wielka, że nikt trzeźwo myślący nie zwraca na przepisy uwagi po prostu z przyzwyczajenia. Rowerzysta, aby jeździć, prawo łamać po prostu musi. I to jest najsmutniejsza konkluzja tego tekstu.

Tymczasem można to wszystko załatwić inaczej, czego w Polsce dobrym przykładem jest Gdańsk, zaczyna być Kraków i Poznań. Trzeba tylko zrozumieć, że rower jest pełnoprawnym uczestnikiem ruchu, że wymaga całkiem osobnego rodzaju infrastruktury, która nie ma zapewnić "przetrwania", ale sprawną komunikację na całej długości. Istnieją bardzo proste rozwiązania, ale powodują one, że ruch samochodowy musi czasem być podporządkowany względem rowerowego, co nie mieści się w głowach urzędników. Wymyślono na ten problem rozwiązanie: oficer rowerowy. Mają takie stanowisko prawie wszystkie większe miasta w Polsce (np. Zielona Góra). Może czas na to w Toruniu?

2011-06-01, Źródło: Gazeta Wyborcza Toruń